Washington DC

Op dit moment ben ik in de luchthaven, aan het wachten op mijn vliegtuig. Het zit er dus op. Helemaal. Vannacht vlieg ik een nieuw jaar en vele oude bekenden tegemoet.

Maar eerst nog een verhaaltje over het hart van federaal Amerika: Washington. Washington is een geplande stad, lang geleden beslisten de Amerikanen – als een compromis na de burgeroorlog – om de hoofdstad meer naar het zuiden te verplaatsen. En aangezien geen enkel dorp in het Zuiden echt geschikt was, beslisten ze ineens ook maar om een nieuwe stad te bouwen, dat is maar zo gemakkelijk en efficiënt. En dus huurde de overheid een aantal architecten in die een nieuwe stad bouwden op een stukje moeras: Washington.

Washington bezoeken in de winter, enkele dagen voor kerstmis, is zoals een school bezoeken tijdens de zomer: heel veel lege karkassen, maar geen leven. En dat heeft zo zijn voordelen, overal stonden paaltjes om lange files toeristen in goede banen te leiden, maar de meute toeristen was nergens te bespeuren. Maar dat heeft ook zo zijn nadelen, zonder horden toeristen is het steriele, cleane karkas van de geplande stad niet bedekt onder een laagje chaos. Bij tijde voelde het als rondwaren in een spookstad.

Gelukkig zijn het merendeel van die karkassen (waaronder het witte huis, het kapitool, het supreme court en de memorials) zonder meer bijzonder interessant – vooral als je er ook binnen mag en wordt rondgeleid door een aantal zeer enthousiaste gidsen. Bovendien staan er in Washington nogal wat gratis musea waar zelfs de grootste museumhater niet kan aan weerstaan. Als de Amerikanen iets beter kunnen dan de rest van de wereld, dan is het wel entertainende musea bouwen.

Philly.

Heel lang geleden, toen de beestjes nog spraken, was er een oorlog in Amerika. De Engelsen wonnen de oorlog van de Fransen, en omdat de Engelsen torenhoge schulden hadden, besloten ze om belastingen te heffen op hun overzeese broeders in de Amerikaanse kolonies. Die waren het daar natuurlijk niet mee eens, no taxation without representation weet je wel, en dus werden ze boos. Zoals dat wel vaker gaat, escaleerde de hele boel, en een boycot, een tea party, vandalisme en een moord later, vonden de Engelsen dat het goed geweest was, en stuurden hun almachtige vloot af op hun eigen kolonie. Maar zoals dat ook wel vaker gaat, vormden de Amerikanen een leger onder leiding van Washington en met hulp van de Fransen slaagden ze er in de Engelsen te verslaan. De Engelsen konden dan ook niet anders dan de onafhankelijkheid van de VS te erkennen – uitgeroepen op 4 juli 1776 door Thomas Jefferson te Philadelphia.
Bij gebrek aan een gezamenlijke vijand, geraakte de Confederatie van de 13 voormalige kolonies al snel in onderlinge twisten verzeild. En dus werd er – alweder in Philadelphia – een conventie georganiseerd om orde op zaken te stellen. Echter, het resultaat van de conventie was geen verbeterde Articles of confederation. De conventie ging verder dan niemand ooit verwachtte en kwam op 17 september 1787 met de Constitution op de proppen, de grondwet die van de VS een federatie maakte én de oudste grondwet ter wereld die nog steeds van kracht is.

De geschiedenis van de Verenigde Staten werd dus voor een belangrijk deel in Philadelphia geschreven. En heel veel van het strijdtoneel – naar Amerikaanse normen dan toch – is ook vandaag nog te bezichtigen. En dus ging ik op een zonnige dinsdagochtend de oude overheidsgebouwen bezoeken, alwaar een gids mij teveel politiek correcte geschiedenis à l’américaine door mijn strot kwam duwen.

Naast Amerikaanse geschiedenis – inclusief heerlijk majestueuze 18de- en 19de-eeuwse gebouwen – staat er ook een prachtig stadhuis in Philadelphia. En een vrijmetselaarstempel – inclusief rondleiding door een vrijmetselaar. En een übergezellige kerstmarkt – inclusief de obligate Duitse kraampjes. En muurschilderingen. En Amish. Heel veel Amish. Ik had het dus niet erg gevonden om nog een dagje extra in Philly rond te hangen.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

FOTO: Christmas in the States.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

4 dagen NYC.

Zoals het elke goede toerist betaamt, bezocht ik alle voornaamste trekpleisters in New York. Stonden onder meer op het programma:

Times Square. In de winter nog irritanter dan in de zomer. Verassend genoeg staan er nog geen borden met ‘betreden op eigen risico, kans op epileptische aanvallen’. Bovendien geven de reclamepanelen zoveel licht af, dat het zelfs om 9u ‘s avonds nog klaarlichte dag lijkt.

Lady Liberty. Het beroemde standbeeld bevindt zich op een eilandje voor NYC, en de eerste teleurstelling van de dag volgde nog voordat we aankwamen op het eilandje. Op de ferry, draaiden we ons om de skyline van de City of all dreams te aanschouwen. Hadden we dat maar niet gedaan. De skyline van de Big Apple is niet echt om over naar huis te schrijven. Teleurstelling nr. 2 volgde al snel, wat was dat bekende groene standbeeld klein. Gelukkig was er nog de meer dan interessante gids op Ellis Island om alles goed te maken.

MoMa. Oftwel Museum of Modern Art. Oftwel Museum met bij tijde zeer interessante tentoonstellingen die nogal op hun tijd vooruit lopen en bij tijde nogal gigantische blunders.

En natuurlijk ook het Guggenheim, het Metropolitan, de Legowinkel, the big piano (een levensgrote piano zoals in de film Big), de Applewinkel, de Empire State Building, de schaatsbaan en kerstboom op Rockefeller Plaza en heel veel kerstmis…

 

Christmas in NYC.

NYC tijdens de kerstperiode was alles wat je van NYC tijdens de kerstperiode verwacht. Zeeën van mensen in de straten, gigantische files voor de schaatspiste op de Rockefeller plaza en massa’s mensen in de winkels. Ongelofelijk kitscherige kerstversieringen in de etalages, duizenden kerstlichtjes in de straten en gigantische kerstbomen op de meest onmogelijke plaatsen. Een afgezette straat en bergen valse sneeuw voor de opnames van een nieuwe film met Jim Carrey. Maar ook een koor van daklozen dat al zingend om geld bedelt in de metro, straatartiesten verkleed als kerstman  en 101 goede doelen die beroep doen op de spirit of christmas om giften in te zamelen.

De wortels van Santa Claus mogen dan wel in Europa liggen, Santa Claus zelf is duidelijk een Amerikaan.

16 december 2010

8 AM. Montréal. Daar staat ze dan weer. Met veel te veel valiezen. Haar afvragend hoe ze deze keer weer op haar bestemming zal raken. Zal een vriendelijke stranger weer aanbieden om haar valies te dragen?

8:45 AM. Montréal. Het is haar gelukt. Het meisje is in het station geraakt. Met al haar valiezen. 6 maanden leven prop je niet zomaar in 1 rugzak.

9:30 AM. Montréal. De trein vertrekt. Precies op tijd. Het meisje kijkt uit het raam terwijl Montréal in de verte verdwijnt. Ze denkt terug aan de 4 maanden die ze in Montréal doorbracht. Aan het vele huiswerk, aan de lessen die voorbereid moesten worden, aan al de werkjes, aan de examens. Aan het doorweekte weekend in Tadoussac waar ze zo onder de indruk was van de kleurenpracht van het Québecse herfstlandschap. Waar ze voor het eerst in haar leven walvissen zag. Gigantische walvissen. Aan het weekend in la ville de Québec waar ze voor het eerst een hockeygame zag. Waar ze voor het eerst poutine at. Aan het weekend in Lac-à-Jim waar ze de magie ontdekte van Québec in de winter. Maar waar ze spijtig genoeg geen aurora borealis zag zoals ze gehoopt had. Aan de sneeuwstorm die volledig onverwachts over Montréal trok.  Aan de vele nieuwe vriendjes die ze maakte, en die ze nu zou moeten achterlaten. Aan de vreemde Colombiaanse en veel te familiaire professor van Marx et marxismes, die net als haar economie had gestudeerd in Leuven en die haar altijd aansprak met ma petite flamande. Aan de volledige willekeure praatjes met – soms bijna onuitstaanbaar – vriendelijke mensen op de metro.

11:30 AM. Vlak voor de grens met de VS. De trein stopt. Hele hordes inspecteurs dringen de trein binnen. Iedereen moet zijn paspoort bovenhalen, het beloofde land raak je niet zomaar in. Pas meer dan een uur later kan de trein weer verder.

4:45 PM. Prachtige sneeuwlandschappen maken plaats voor minder prachtige landschappen zonder sneeuw.

9:40 PM. De trein rolt zachtjes Penn Station binnen. Alweer precies op tijd. Het meisje stapt uit de trein. Met al haar bagage. Ze heeft het alweer gehaald. Ze is in NYC! The greatest city in the world.

9:50 PM. Het meisje gaat op zoek naar de metro wanneer de realiteit haar een mep in het gezicht verkoopt. Ze is in NYC.

I ♥ Québec

La province de Québec was mooi in de herfst – oneindige landschappen met enkel bomen waar de herfstkleuren van afspatten. Maar dat was niets in vergelijking met Québec in de winter – diezelfde oneindige landschappen maar dan bedekt met een dikke laag sneeuw, duizenden bevroren meertjes, kolkende rivieren, impressionante wolkenformaties en een verlegen zonnetje.

Als het nog niet duidelijk was: hier kom ik zeker nog eens terug.